Follow by Email

9 Mart 2013 Cumartesi

İKİ KENTİMİZDEN İZLENİMLER / Ataol Behramoğlu





      6 Şubat Çarşamba günü Atakum Belediyesi’nin konuğu olarak Samsun’daydım.
     Aynı gün akşamüstü “Avangard Sanat Merkezi”nin küçük salonunda Haluk Çetin’le dinletimizi sunduk.
     Salon dediğime bakmayın. İki katlı bir binanın iki bölmeden oluşan, avuç içi oylumundaki  bodrum ya da giriş katı, oturma düzeni sağlanarak bir çeşit  salona dönüştürülmüş.
       Sobalarla ısıtılan Merkez’in kendisi de avuç içinden daha büyük
 değildi.
       Ama orada kocaman bir yürek çarpıyordu…
        Çeşitli sanat etkinliklerinin yapıldığı, resimden müziğe sanat dersleri verilen Avangard Sanat Merkezinin yaratıcısı, resim öğretmeni  Fatih Küçük’ten söz ediyorum.
      Fatih Küçük, kent kent dolaşarak genellikle okul duvarları resimliyor ve kazancıyla Kültür Merkezi’ni yaşatıyor…
       Onu dinlerken, yaşamdan para pul anlamında hiçbir beklentisi olmadığı  gözle görülebilen bu   genç adam  karşısında hayranlık ve şaşkınlık karışımı duygular hissediyorsunuz.
        İzleyicilerimiz genellikle orta yaşlardan, Atatürkçü Düşünce Derneği üye ve yandaşlarıyla  Samsun’lu şiir severlerdi…
       Karadeniz coğrafyasının tam  ortasında, Doğu ve Batı Karadeniz’i birbirine bağlayan bir köprü kent konumundaki Samsun, bu özgün konumun ne ölçüde farkında, bilemem…
       Büyük Şehir ve Atakum Belediyelerinin ciddi çabalarına ve katkılarına karşın,  yerleşim ve mimari bakımından kişiliğini pek bulamamış, dağınık  bir kent olarak göründü bana…
         ADD Başkanı Birol Yelekin’le, bu yıl 19 Mayıs’ta Samsun’da Sanatçılar Girişimi’nin katkısıyla bir etkinlik düzenlenebileceği konusunda  görüş birliğine vardık.
      Samsun Cumhuriyetimizin  gözbebeği kentlerindendir ve eşsiz hatıralarıyla her zaman öyle  kalacak…

          ***                                         ***                              ***
 2 Mart akşamı Ankara Halk Tiyatrosu salonundaki dinletimiz bu tiyatronun kurucusu Erkan Yücel anısınaydı…
       Dinletilerimizin pek çoğunda olduğu gibi burada da çoğunluğu aydınlık yüzlü, duygulu, akıllı, yürekli kadınlarımız, genç kızlarımız oluşturuyordu…
       Fakat bu yazıda söz  edeceğim ikinci kentimiz Niğde olacak…
       Aynı günün gecesi, Niğde’den gelen arkadaşlar ertesi günkü dinletimiz için yaklaşık dört saatlik bir yolculukla bizi bu kentimize ulaştırdılar…
       Niğde’ye ilk yolculuğumuzu anlattığım “Niğde’de Işığın ve Gölgenin Mucizesi” başlıklı yazım 3 Temmuz 1996 tarihini taşıyor.
      İlk dinletilerimizden biri için gitmiştik.
       17 yıl sonra ikinci kez gitmiş oluyoruz…
      İlk yolculukta CHP’li  Belediye Başkanı Ahmet Oğuz Özmen’in ve ADD’nin konuğuyduk.
      Bu kez Belediye AKP’li.
      Bu dinletimizde ev sahiplerimiz Ulusal Kanal Gönüllüleri ve yine Atatürkçü Düşünce Derneğiydi.
      “Niğde Ulusal Gönüllüler Kahvaltısı”nda, büyük ve yeni bir otelin herhalde düğünlerin de yapıldığı geniş salonu, iğne atılsa yere düşmeyecek bir yoğunlukta, yüzlerce ulusal kanal gönüllüsü ve ilerici, yurtsever izleyicilerle doluydu…
       Benim de konuşmacılarından olduğum “Türkiye Çözümünü Arıyor” başlıklı programdan sonra dinletimizi gerçekleştirdik…
     “Yurdu Teninde Duymak” adlı kitabımda ilk Niğde yolculuğumuzu anlattığım yazıya  göz gezdirdim…
        Niğde Üniversitesinde yaklaşık on bin öğrencinin öğrenim gördüğünü yazmışım.
          Bu sayı şimdi yirmi bin…
           Niğde merkezinin o sırada  50 ile 70 bin arasında değiştiğini not ettiğim nüfusu, 2011 sayımına göre bile yine neredeyse bu sayının iki katına yükselmiş.
         İlk yazımda, okuma yazma bilenlerin oranının bu nüfusun yüzde doksan dokuzu olduğu yazılı…
         Mimarisinden çok etkilendiğim  Alaaddin Camisini bu kez görme fırsatım olmadı.
          Fakat dikkatimi çeken,  ortalamanın çok üstünde bu aydın kentimizde,  belki birkaç otel dışında, tek bir yudum alkollü içki içilebilecek bir mekânın bulunmayışıydı.
      Bu türlü mekânlar kent dışına sürülmüş…
      1990’larda yapımı başlatılıp durdurulan Kültür Merkezi ne durumda?
      Niğde’de sinema, tiyatro, halk kitaplıkları, gerçek anlamda kitapevleri var mı?
      İki kentimizden de, ülkemizin büyük birikimlerini, fakat aşılması gereken engellerin de büyüklüğünü görerek ayrıldım…



    Ataol Behramoğlu/ Cumartesi Yazıları/090313
     
    Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..  
    
     
    
       
      
        

      
    
           
      

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.